Afgelopen weekend ben ik samen met mijn mama en de 2 baby's naar het VAGA familiefeest geweest te Geel.  Uurtje rijden met de wagen.  De kindjes braaf achterin en een mooie kans om eens rustig met ons mama te praten.

Blijkt dat ze het toch nog steeds erg moeilijk heeft met de schisis van Alex.  Ze kan het maar niet plaatsen.  Vanwaar komt het toch? Waarom toch?  Het wenen staat haar dan nader dan het lachen.  Zelf hebben we er al lang vrede mee, gelukkig maar, maar bij haar blijft het op de maag liggen.

In haar relatief kleine dorp kent iedereen van haar generatie iedereen.  Iedereen weet dan ook dat haar dochter een schisiskindje heeft.  Mama weet ondertussen alle 'oudere' schisispatienten zitten in het dorp en blijkbaar zit daar allemaal enige familieband.  Of 't een bloedband is, is haar nog niet duidelijk.  De jongste schisispatient is ondertussen een man van +30j.  Zijn moeder zou haar indertijd tijdens haar zwangerschap verschrokken hebben van een rat, naar haar mond gegrepen hebben en vandaar de schisis. Tja...   De rest blijft mama blijkbaar uitpluizen, verhalen verzamelen, anekdotes zoeken.

Schisis zou volgens sommige dorpelingen tot 7 generaties teruggaan. Blijft de vraag of die andere dorpsgenoten met een schisis ook een bloedband hebben?  En nu meterke zwanger is, is ze bang, ons mama...