crazy (diet) moms

blogbericht van strunkie

 Het is alsof ze zich na de talrijke kookprogramma's eens gaan concentreren op moeders. Een halve aflevering heb ik gekeken naar 'Crazy Diet Moms', daarna moest de tv uit. Jammer genoeg herkende ik mezelf ook in enkele van die mama's. Niet dat ik van plan ben om haar elke morgen op de weegschaal te zetten en alle kleine hapjes te controleren vanaf dat ze vijf jaar wordt, maar ik hoor het die ene moeder nog zeggen; "Ik heb geen dikke kinderen dus ik ben goed bezig". En dit zeg ik ook! Ze zit perfect op gewicht dus ik ben goed bezig.

Ik heb mezelf al een aantal keer moeten verantwoorden waarom ik haar geen frisdrank, snoep of grote porties chocolade of koek wil geven, waarom ik haar twee dagen in de week een vegetarische maaltijd voorzet en waarom ik haar liever nog haar poedermelk geef ipv volle koemelk (ok deze is een beetje irrationeel, maar jah :P ) en nu zeg ik gewoon dat haar lengte- en gewichtscurves perfect het gemiddelde volgen en dat ze veel lacht en actief is, dus zo slecht kan het toch niet zijn wat ik doe. De tv zou je zo nog doen twijfelen aan je kwaliteiten als moeder!

Zelf heb ik ook de angst dat ze een dik kind wordt. Niet dat ik haar dan niet mooi zal vinden, want ze is gewoon de prachtigste dame uit het hele universum, maar omdat ik weet wat het is om een dik kind te zijn. Tegen dat ik naar de lagere school ging, had ik mezelf al zo hard aangepraat dat ik dik en daardoor ook lelijk was dat de rest het ook geloofde. In het middelbaar hadden ze al vele sketches die ze net achter mijn rug uitvoerden, zoals "es da om op te eteeeeen??" of "jamjamjamjamjam". Ze gooiden ook heel graag koeken naar mijn hoofd. Geloof dan maar eens dat je er wel mag zijn en dat je niet een of ander dik vet dier bent dat niet anders verdient dan zo behandeld te worden. Eten was mijn troost en mijn last, en tot voor kort was dit nog altijd zo. Nu is er al 24kg af, nog 6kg te gaan en ik zit op m'n ideale gewicht! Nog 2kg te gaan en ik heb een bmi onder de 25. Dat mag ook wel eens gevierd worden :D Maar da's nu, nu ik bijna 24 jaar ben en zelf het goede voorbeeld zou moeten geven aan een jonge meid met predispositie voor eetstoornissen in de familie van moederskant. Hoe ik er zelf geen ontwikkeld heb is een groot mysterie eigenlijk..

Ik heb er mijn hele kindertijd en adolescentie over gedaan om me enigzins goed te voelen over mezelf, en het is nog elke dag strijden tegen de giftige gedachten en slechte gewoontes. Ik heb geleerd om complimentjes te aanvaarden zonder een 'maar...' erachter te plakken. Mezelf eerlijk en oprecht mooi vinden, dat weet ik niet of het ooit zal lukken. Het helpt wel dat mijn dochter haar oogjes beginnen te stralen als ik een jurk aandoe en er prinsesselijk mee zwier, en dat mijn vriend bijna elke dag zegt dat hij me mooi vindt, nu ik maar een klein beetje overgewicht meer heb én toen ik obees was. Nu klaagt hij wel dat mijn borsten verdwijnen, wat dus echt wel overdreven is :P

Ze heeft ook kans op pubertas praecox (niet weten hoe groot die kans is maakt me al helemaal gek maar dat moet ik maar loslaten en afwachten) doordat ik het had en mijn beide broers ook. Waarom? Geen dokter die het weet. Je leest overal dat de kans vergroot door teveel bewerkt vlees te geven en door overgewicht bij kindjes! Ik zou het mezelf niet kunnen vergeven als ze het later ook zou hebben en ik er niet alles aan had gedaan om het toch maar te proberen vermijden. Ze eet gezond en zal altijd eerst haar fruit opeten en daarna een koekje, als ze het al wilt. Aan de andere kant eet ze ook heel graag frietjes. Gelukkig wilt ze er telkens maar een stuk of drie, voor de smaak :)

Nu we haar al mogen beginnen inschrijven in een schooltje, komen alle slechte herinneringen en gevoelens weer terug. Ditmaal zorgen die niet meer voor depressieve buien (depressie zit trouwens ook in de familie, deze aanleg heb ik wel mogen ervaren) maar voor de angst dat ze dit ook allemaal zal moeten meemaken. Het is minder erg dan in het begin, ze heeft de opvangkindjes om mee te socializen (en ze doen dat super, mijn groepje is om halsoverkop verliefd op te worden), iets wat ik als peuter nooit heb gehad. Ik hoop dat dit haar wat meer basis zal geven om zich goed te voelen in de groep als ze op school komt.

Wat vind jij?

 

Stuur mij een e-mail waneer er iemand anders ook gereageerd heeft

Plaats reactie

Eerdere reacties (8)

 

2 mama's (21 januari 2012 om 11u14) 

:-D

strunkie (21 januari 2012 om 10u24) 

@oam da's echt super hoe je ineens leert positief te zijn he als je eenmaal mama bent :D @fiensie hier is er gelukkig ook bijna nooit frisdrank in huis. En gedroogd fruit als 'snoep' is wel een heel goed idee voor als ze wat ouder is!

fiensie (20 januari 2012 om 21u51) 

'k Moet zeggen dan wij ons Hailey nog nooit frisdrank hebben gegeven, deels omdat ze ook die schrik hebben dat ze dik zou worden, maar vooral omdat ze dat helemaal niet nodig heeft. Nu moet ik ook wel zeggen dat hier amper frisdrank in huis komt, dus ze kent het ook niet. Koekjes enzo krijgt ze ook heel weinig. Snoep is voor haar een handvol rozijntjes of een gedroogde pruim, als beloning omdat ze op't potje is geweest. En wat jou betreft: je bent een prachtige madam, een sterke vrouw en yummy mummy.

Oam (20 januari 2012 om 21u48) 

You rock strunkie!!! Wat een prestatie in gewichtsverlies, maar vooral wat een positieve ingesteldheid. Als mama willen we onze kindjes allemaal behoeden voor de pijn en de smart die we zelf hebben moeten doorstaan. Qua liefde komt jouw prinses al zeker niets te kort!!!

strunkie (20 januari 2012 om 21u44) 

Dankjewel DjeauOui :D

DjeauOui (20 januari 2012 om 20u45) 

Ik vind jou in elk geval een hele mooie vrouw! :D

strunkie (20 januari 2012 om 13u19) 

Haha die droom heb ik ook gehad toen ik zwanger was. Ze was net geboren, de dokter legde haar op mijn buik en ik vond haar te dik en rozig :P Bedankt voor de peptalk 2 mama's :)

2 mama's (20 januari 2012 om 12u51) 

Waaaa zo freaky, ik droomde vannacht dat ik aan het rondwandelen was met mijn kind die eigenlijk wel een beetje te dik was... en ik mij maar afvragen: "wat hebben we verkeerd gedaan?" en haar voedingsschema overlopen... Maar jammergenoeg kunnen we daar zelf alleen maar 'op letten' hé, en of ze nu wat dikker of dunner wordt, het komt wel goed (kijk maar naar jou, Mama Quinne...) wat goed dat je al zoveel bent vermagerd zeg! En wij zijn trouwens ook wat zindelijk betreft koekjes en chocolade (chipjes/snoepjes kent ze zelfs nog niet). Perfect normaal bij een eerste kind, verandert allemaal blijkbaar eens je er meerdere hebt ;-) Maar dat betekent niet dat je moet overdrijven natuurlijk... Je zal dat goed doen en je gigantisch mooie dochter ook, dit zie je nu al ;-) Liefs!