spik en span

blogbericht van strunkie

Deze avond ben ik na meer dan een jaar nog eens op controle geweest bij mijn gyn.

Hij zag er nog altijd hetzelfde uit, en ook aan zijn kantoor was er helemaal niks veranderd. Net als bij het allereerste bezoek, toen ons madame nog een minimeisje was, moest ik me helemaal uitkleden en dan in die enge stoel gaan zitten. Het gevoel was ook helemaal niks veranderd; hoe bevreemdend is het niet om met enkel je sokken aan in een klein, gezellig ingericht spreekkamertje te staan!

Alleen het beeld op het schermpje kon niet meer verschillen met toen. "Een perfecte baarmoeder, waaraan niet meer te zien is dat u zwanger bent geweest". Hij was duidelijk heel fier op zijn mooie snij- en hechtwerk ;D Supergoed nieuws dus! Een mooie afmeting. Geen gezwellen, geen raar gegroeide littekens, geen cysten. En geen miniatuurmensje dat heerlijk knusjes in haar perfecte huisje zit. Het zag er zo vreemd en leeg uit!

Erg vind ik dat niet. Praktisch gezien kan het niet, er moet nog heel wat veranderen voor er plaats is in ons mooie leventje voor een broertje of zusje. Geestelijk zijn we er ook nog lang niet klaar voor, dat merkten we wel toen mijn maandstonden eens een paar dagen te laat doorkwamen. De paniek en later de opluchting waren iets te groot. Het gevoel liegt niet!

Maar emotioneel is het toch wat moeilijk. Je ziet niet meer aan mijn baarmoeder dat ik zwanger ben geweest. Ons madame heeft haar tijdelijke huisje spik en span achtergelaten voor haar broertje of zusje over een paar jaar.

En nu zit ik hier zachtjes te huilen voor een lege baarmoeder. Dit zal wel iets vrouwelijks zijn? Wat kijk ik er toch naar uit om alles nog eens opnieuw (en voor de laatste keer) te mogen doen. Opnieuw stoppen met de pil, opnieuw die spanning van het klussen, opnieuw zwanger zijn, opnieuw kennismaken met een lief kleintje van ons getweetjes en kijken op wie hij of zij lijkt, opnieuw dat onzekere maar heerlijke eerste jaar doorlopen,...

En dan zal er ook één ding helemaal anders zijn; ons madame zal er deel van uitmaken. Ooit wordt mijn kleine kostbare schat grote zus. De allerliefste zus ooit, daar ben ik zeker van! Nu genieten we nog even van het leven met ons drietjes. En het leven is fijn! :D

Wat vind jij?

 

Stuur mij een e-mail waneer er iemand anders ook gereageerd heeft

Plaats reactie

Eerdere reacties (5)

 

kata (17 december 2011 om 17u24) 

ben er even stil van... je verwoord wat ik voel... mama van 4 jongens, waarvan de laatste een tweeling die nu 16 maand is. Deze week voor de eerste keer in twee jaar mijn eisprong weer in volle ornaat gevoeld, maar er zal deze keer en ook nooit meer een vruchtje uit groeien... nooit meer de blijdschap na het zien van de positieve test... nooit meer die eerste bubbeltjes in je buik voelen, die kleine stampjes worden en daarna serieuse golfbewegingen worden... nooit meer de spanning van 'wanneer zal het beginnen' en nooit meer die ontlading na de bevalling... nooit meer dat ongelooflijke geluksgevoel bij het zien van een mini-mensje(s)... zucht... maar het is mooi geweest voor ons, wij hebben het uiterste geluk van 4 prachtige jongens te hebben, dit is voor mij nu mijn geluk!

2 mama's (17 december 2011 om 15u42) 

Is toch wennen hé, zo een lege baarmoeder zien plots... maar het gevoel dat er ooit nog iemand dit plekje onveilig zal maken, moet je koesteren... Voor je 't weet... :-)

rosalie_ (17 december 2011 om 01u49) 

ooh! er zijn dus nog dames met een gevoel dat jij mooi verwoordt. Broer of zus hoeft niet meteen (oef) en hier misschien zelfs nooit. Je wil het zeker nu niet EN TOCH blijf je dromen over 'wat als'.... ;-) dikke (vroege) kerstzoen voor jou en je flink meisje.

Mila_ (16 december 2011 om 17u15) 

Mooi!

Em1979 (16 december 2011 om 15u43) 

Supermooi!