bungee!

blogbericht van strunkie

14 november 2011 | 107 x gezien | 2 likes | meld als ongepast

Dit lang weekend was een weekendje voor mama en dochter, mijn vriend komt straks thuis van een vierdaags reisje naar Wenen. Eerst maakte ik me toch wat zorgen, alleen voor ons madame zorgen kan soms enorm vermoeiend zijn! Vooral emotioneel dan want ze plakt soms echt aan me vast. Maar we hebben het supergoed gehad samen, ze heeft haar papa geen seconde gemist muha 0:) Al moet ik zeggen dat ze elke dag wel een keer naar de bureau is gekropen, hun persoonlijke speelplekje.

Zaterdag heb 'k wel eens valsgespeeld, in plaats van de gewoonlijke voormiddag bleef ze eens een hele dag bij omi, opi en de nonkies. We hebben er allemaal deugd van gehad! En elke keer stoeft mijn vader een beetje meer over zijn stoere kleindochter :) Het was de eerste keer dat ze alle maaltijden behalve het ontbijt daar heeft gehad. Wat duurde dat lang zeg!

Het voelt alsof er in mijn buik een héél lang bungeekoord vastzit, en het andere uiteinde zit dan vast aan haar kleine kriebelbuikje. En hoe verder ze van me weg is (en da's nog nooit verder geweest dan Merelbeke-Oostende) hoe strakker het gespannen staat. De onzichtbare navelstreng is voor mij geen fabeltje!

Het loslaten gaat stapje per stapje. De eerste keer dat ik van haar gescheiden moest zijn, was al in het ziekenhuis. Ze namen haar mee voor een scan van haar heupjes (zonder boe of ba, ze hadden amper gezegd dat het daarvoor was. Probeer maar eens te ijsberen als je nog niet eens rechtop kan zitten) en wat voelde dat al vreselijk! Had ook de hormonale angst dat ze per ongeluk een andere baby zouden terugbrengen en dat ik het niet door zou hebben. Zal wel door de morfine geweest zijn :P De tweede keer moest ik naar het ziekenhuis om de nietjes uit te laten halen. Reed er toch wel een bestelwagentje van Quinny voor ons uit, de hele tijd!!!

En nu kan ik haar al een volledig dagje bij mijn ouders laten. Flink hé van mij! 'k Zal wel een verwend nest zijn omdat ik haar niet naar de onthaalmoeder moet brengen. Hopelijk gaan de stapjes snel genoeg, zodat ik mijn mooie jurk niet mascarazwart huil als ze de avond van het huwelijksfeest bij mijn ouders gaat overnachten.

 

Zij daarentegen vergeet kennelijk dat ik besta als ik weg ben. Vroeger zocht ze nog heel even naar mij om daarna lekker verder te spelen, maar nu hoeft dat ook niet meer blijkbaar. De ontvangst is altijd wel koninklijk, je ziet zo de <ping!> in haar hersentjes als ze me ziet. Zo van "oh jij bestaat ook nog! 'k Heb je gemist... Denk ik... Hier is mijn tutje, om te lenen hé niet om te houden!" 

Zij heeft ook wel een bungeekoordje. Als ze enkel en alleen met mama wilt spelen, als er een vreemd persoon ineens binnenkomt, als die rare Sinterklaas haar ineens op schoot wil, of gewoon als mama even twee seconden in de keuken moet zijn. En ik geef het toe, soms is dat zo intens vermoeiend en stresserend! Maar na een diepe ademhaling herinner ik het me weer; wat is het waardevol en heerlijk dat ze me zo graag bij zich heeft!

En dan móet ik haar gewoon dicht tegen me aan houden want dan is er helemaal geen speling meer op het bungeekoord <3