Als pubers puberen, dan is ons madame aan het peuteren!
En wat kwam dat plotseling! Van ons brave meisje is er niet altijd evenveel meer over... Niet dat ik dat zo heel erg vind, liever wat pittiger dan een brave hendrika zoals ik was als kind, maar soms krijg ik er wel koppijn van :P
Ineens krijgt ze kleine woedeaanvalletjes als ze haar goesting niet krijgt (het tipje van de ijsberg vrees ik, nu is ze nog snel af te leiden), wilt ze niet meer gevoed worden maar zelf eten (jammer genoeg kan ze dat nog helemaal niet, ik vond deze middag zelfs patatjes in mijn broekzakken...), doet ze 'het vingertje' naar me terug met bijpassend toontje en streng gezichtje en vindt ze niks leuker dan haar grenzen eens lekker af te tasten.
Gelukkig zijn de ergste mamahormonen gaan liggen, zodat ik me niet stiekem gekwetst voel als ze weer zo doet. Het is deel van het ontwikkelingsproces en het maakt me alleen maar trotser op haar! Alleen moet ik opletten dat ik dat niet teveel laat merken... 0:)
Consequent omgaan met die buitjes en grenzen stellen heb ik al wat kunnen leren bij mijn kindjes en het lukt ook redelijk goed. Het is dan ook maar het begin van die peuterpuberteit... Maar mijn vriend heeft het nog niet helemaal begrepen. Ze zal later wel weten bij wie ze moet gaan als ze iets wilt doen of krijgen waarvan ze weet dat het op het randje kan zijn :D
Dat betekent nu officieel dat er geen baby meer is in ons gezin. En soms is dat wel een beetje moeilijk! Nu er zoveel heerlijk nieuws te lezen en horen is op zappy en in mijn kennissenkring, mis ik dat hele gebeuren wel een beetje. Gelukkig niet al teveel, want iedereen hier weet wel hoe overweldigend en pijnlijk een kinderwens kan zijn die niet meteen kan uitkomen... Want in ons leventje is er nog lang geen plaats voor een broer of zus. Ons appartementje is te klein, volgend jaar staat volledig in teken van ons huwelijk en nog andere grote veranderingen voor mij, ons meidje heeft nog al onze aandacht nodig, mijn litteken is nog altijd niet volledig genezen en toen mijn maandstonden vorige maand een paar dagen uitbleven (iets wat écht niet van de gewoonte is) moesten we allebei toch wel even slikken en waren we iets te opgelucht met het minnetje. Plus we hebben nog geen namen gevonden ;D
Wanneer je klaar bent voor een tweede weet je op het moment zelf, dat komt in je hart en gaat er nooit meer uit. Maar toch fantaseren we er samen nu al over! We zijn al volop bezig met een jongensnaam en een meisjesnaam te zoeken, we stellen ons voor hoe onze schat op haar broer of zus zal reageren (in ons gedachten is het altijd een zusje, dus we mogen ons aan een broertje verwachten :P), wat voor een grote zus ze zal zijn, hoe ze samen zullen spelen en opgroeien, de band die ze zullen hebben of ze heel verschillend zullen zijn of juist niet,...
Dromen kan zo heerlijk zijn! Alleen de korte flitsen van 'ik wil het nu al!!!!' zijn dat wat minder. Toch volg ik met héél veel blijdschap en enthousiasme alle blogjes over de bijna-bingo's, de bingo's, de zwangerschappen, bevallingen en ontwikkelingen! Wees maar zeker dat er bij elke bingo een luide "BINGO" wordt gehoord in Gent!
Je moet toch ergens je aanbevolen dagelijkse hoeveelheid baby halen hé ;D
![]() | Liedjesboek De leukste kinderliedjes |
![]() | Motherchildbag - groen - Reisenthel |
![]() | Canvas Caravan |
![]() | Funkybox billendoekjes - rood |
![]() | My first hand and foot impression -zwart |
Plaats reactie
Hahahmmm, staat ons allemaal nog te wachten, onze kleine dame is 7 maanden en weet nu al heel duidelijk wat ze wil!!! Ben benieuwd :)
Trouwens hoe jij dat alleen hebt kunnen doen, en zonder haar te laten logeren, echt chapeau... 'k Heb echt enorm veel bewondering voor jou. Een engelengeduld moet jij hebben!
Hihi Oam dat kan ik me voorstellen dat niet nog niet zal beteren, we bereiden ons voor op de rest van de ijsberg ;D
Wat herkenbaar, ik kom hier ook mijn dagelijkse dosis babyperikelen halen, omdat het toch ook wel kriebelt maar het verstand wil nog niet mee ;-)))) Suc-6 met de dochter, het betert nog niet meteen hoor ;-))))
een heel herkenbare blog bij alle ouders die al kennis gemaakt hebben met de peuterpuberteit, denk ik... En voor diegene die er nog geen kennis mee gemaakt hebben: een voorproefje
Een echt lange boze huilbui heeft ons madame nog niet gehad maar 'k zie ze wel gebeuren in de toekomst. Hier net hetzelfde, geen twijfel mogelijk van wie ze dat heeft 0:)
Hier stopt ze dan wel met zo kort tieren, maar ze blijft wel wenen als ze een huilbui heeft, tot snikkens toe ocharme... ook als we haar negeren... maar als ze dan héél eventjes stopt (al is het maar om adem te halen ;-)), dan pakken we ze op... want ze zou blijven doorgaan (en zo over haar toeren gaan) en zo weet ze ook dat, als ze stopt, we haar niet meer negeren ;-) maar ja 't is nogal een karaktertje met een héél sterk willetje... :-D hmm van wie zou ze dat hebben... :-)
Amai nog niet, zeer tricky! En nog maar het begin wrs :D Hier negeren we het ook, maar soms trekt ze zich daar gewoon helemaal niks van aan ;D
Hihi de peuterpuberteit... hier ook een gigantisch boze PEUTER als het haar niet aanstaat... op de grond liggen wenen, gezicht tegen de grond geplakt en ook af en toe korte kreetjes als ze "de baas wil spelen"... heel grappig eigenlijk en iets om inderdaad wel trots op te zijn (al proberen we dit gedrag stràààààl te negeren). Het opvoeden is hier al een tijdje begonnen, maar nu wordt het tricky ;-) Heel veel succes daar !!