Zonder tanden gaat mijn oudste zoon door het leven. Hij lispelt en spuit zijn speeksel in het rond. Zeven jaar en in het derde leerjaar. Hij is zo klein en al zo groot... Vandaag moest ik snel zijn pleegzus gaan halen van bij de therapie en een vriendinnetje van acht was komen spelen. Ik twijfelde lang: zou ik ze durven vijf minuten alleen thuis laten, hij en zijn vriendinnetje?
Na een preek die waarschijnlijk langer duurde dan de tijd dat ik weg was, bleef hij voor het eerst "alleen thuis".
De regels:
niet met vuur spelen
niet uit de ruiten hangen
niet met water spelen
niemand binnen laten
zelf binnen blijven
Ik haastte mij een paar straten verder waar de pleegzus al klaar stond om in de auto te springen. Ik racete naar huis, mijn hart tegen driehonderd per uur!
Ik parkeerde voor de deur, zegt pleegzus doodleuk:
"Wie zijn die twee mensen binnen?"
Ik: "Cobe en zijn vriendin natuurlijk"
Popje: "nee, het zijn grote mensen."
Ik storm naar binnen. En inderdaad: de thuisverpleegster die mij elke week spuitjes komt zetten tegen mijn reuma en haar stagiaire.
"hij was de perfecte gastheer en zei wel duizend keer dat hij eigenlijk niemand mocht binnen laten." Maar hij liet ze wel binnen, moet ik nu boos zijn of niet?
Ik ga voor de optie: felicitaties met verwittiging.... hihi, ooit zal hij zeggen "gij met uw preken altijd ;)"
![]() | Knuffel Polo |
![]() | Motherchildbag - groen - Reisenthel |
![]() | Funkybox billendoekjes - lichtblauw |
![]() | Canvas Strawberry Cake |
Plaats reactie
Ze houden het leven spannend.
zooooo herkenbaar! (smile) Liefs *Sam PS: Mag ik nog even reclame maken? http://sterretje-sam.blogspot.com