
Het zwembad is gevuld met geroezemoes van spetterende kinderen, het brommende geluid van de springplank, gedobber en gelach. Maar
ik hoor niets. Ik sta fier te kijken, aan de rand van het diepe bad,
mijn hart bonzend in mijn borstkast. Emma trots aan de overkant, zonder
drijfblokjes. Ze heeft "meester Antony" er zelf over aangesproken: "Mag
ik nu zonder blokjes zwemmen, meester?" Wat een ommezwaai na de
afgelopen weken van bang-zijn en gemis aan zelfvertrouwen. Mijn hele
lichaam zwemt met haar mee, wanneer ze het bassin trotseert. Een
overwinning op de peilloze plas. Het triomf in "kikker-open-toe"! Bravo
Emma! Ik ben fier op je! Volgende week heb je je brevet op zak... en
maak ik een toverhoed voor je, zoals beloofd!
![]() | Spaarpot - Duell |
![]() | Badcape in badstof - aqua |
![]() | Boekensteun Cherry Cake |
![]() | Funkybox billendoekjes - roze |
![]() | Paspoort hoesje - groen - Alife Design |
Plaats reactie
zo herkenbaar ... het is leuk dat ze groot worden en zo zelfstandig maar toch is het ook emotioneel om hen zo groot te zien worden .... beetje bij beetje loslaten, trots zijn en heel erg duimen dat je trots kan blijven nog voor heeel erg lang ....