Mooie liedjes duren niet lang....

blogbericht van Charlotte-L

Het is zover! Sinds deze week ben ik terug aan het werk en mijn klein ventje naar de crèche (of naar de " kindjes " zoals wij zeggen ;-) ) Ik hoef waarschijnlijk niet te vertellen hoe lastig het is om plots zo lang gescheiden te zijn na 24/24 7/7 samen te zijn. En wat deed het raar om zijn bakje in de crèche in orde te maken: pampertjes, reservekleertjes, flesjes, zijn slaapzakje, ... Dat voelde zo mama-achtig aan en ik dacht met een glimlach: dit is mijn ding! Gelukkig zeggen de opvoedsters dat Mathis het prima doet en goed alleen kan spelen en vaak lacht. Dat doet deugd om te horen. Maar toch... Mijn moeder zegt dat een goede mama zijn ook betekend dat je je kind moet kunnen loslaten. Pfff, toch makkelijker gezegd dan gedaan. En het is nog maar het begin! Jeetje, dat belooft.

Ik zal die eerste weken van mijn zwangerschapsverlof niet romantiseren want die waren best wel zwaar maar ik heb zo'n tevreden gevoel (!!!) als ik terugdenk aan mijn quality time met Mathis. Gelukkig moeten we niet inboeten op ons dagelijks wandelingetje buiten want zodra ik thuis ben, gaan we samen een frisse neus halen met onze Seed Pli. Gelukkig hoeven we daar voorlopig nog geen afscheid van te nemen.